Chyba każdy z nas ma takie momenty, kiedy zastanawia się, jak będzie wyglądać nasz świat kiedy nasze dzieci będą w pełni samodzielne. Tak się złożyło, że w tym tygodniu na moim biurku wylądowała „mapa rozwoju wszelakich dziedzin życia na przyszłe 40 lat“ - dołączona do jednego z numerów „Focusa“ - skonstruowana na podstawie książek futurologicznych autorstwa Richarda Frazera.

Na jej podstawie mogłem sobie prześledzić jak prawdopodobnie rozwinie się transport, życie rodzinne, gospodarka czy klimat i środowisko. Z racji tego, że jesteśmy portalem skierowanym do branży, która zajmuje się nieustanną obróbką metalu, postanowiłem przeanalizować scenariusz rozwojowy dla gospodarki.

Fot: Kevin Dooley / Creative Commons

Żeby wszystko było jasne należy najpierw wytłumaczyć jak wygląda sama mapa. Podzielono ją na pięć pierścieni, gdzie każdy odpowiada za inny okres czasu. Strefa 1 to okres od 2010 do 2015. Nie wydaje mi się, żeby był sens recenzować wszystkie punkty znajdujące się w tym obszarze bo praktycznie 95% z nich jest obecnych w życiu gospodarczym świata od kilku lat. Godnym uwagi jest natomiast mało optymistyczne spojrzenie na inflację, która zdaniem autora dla połowy państw na świecie będzie się składać z dwóch cyfr i to nie po przecinku. Brzmi niezbyt ciekawie, szczególnie jeśli wyobrazimy sobie, że pół Europy zbliży się poziomem tego wskaźnika do takich krajów jak Mongolia czy Kenia. Czyżby miał nastąpić powrót pięknych czasów, gdzie po chleb znów będzie trzeba wybrać się z taczką pieniędzy a na banknotach będą drukowane siedemdziesięciocyfrowe nominały?

Zostawmy jednak strefę hiperinflacji z okresu 2010-2015 i przygotujmy się na finansowy koniec świata, bo teraz może być już tylko gorzej. Wkraczamy w nową erę upadających gospodarek przypadającą na lata 2015-2020.

Fot: Flickr/ artemuestra / Creative Commons

Szczerze powiedziawszy myślałem, że przenosząc się do tych lat znajdę na mapie najwięcej punktów mówiących o megakryzysie pożerającym nawet bezludne wyspy, ekonomicznej inwazji Chin na Europę lub wyczerpaniu wszelkich zapasów hamburgerów i Coca Coli w Stanach. Ale musicie mi to wybaczyć, bo za każdym razem, gdy czytam jakiekolwiek prognozy gospodarcze, to specjaliści ze „Specjalistycznego Ośrodka Specjalnych Badań Makroekonomicznych“ straszą nas nadchodzącą apokalipsą. Sami przyznajcie, czy tak nie jest?

Ku mojemu zdziwieniu, według Frazera, ten okres wcale nie obfituje w czas dogorywającego przemysł. Zamiast ogłaszać upadłość, kraje z całego świata w końcu przeczują napaść skośnookiego przemysłu na ich słabiutkie gospodarki i wprowadzą protekcjonizm gospodarczy, aby ratować to co jeszcze zostało z ich fabryk.

Nie wiem czy to coś da, bo już teraz chińscy inwestorzy wykupują wszystkie aktywa jakie tylko można i ogołacają europejskie fabryki samochodów. Ale co tu się dziwić skoro sześciu obywateli CHRLD za równowartość biletu autobusowego złoży silnik SAAB’a czy skrzynie biegów do Volvo. Pal to licho, że auto rozsypie nam się po wyjeździe z salonu ale przecież jest tanio!

Fot: Damien Ayers / Creative Commons

Dałem upust swojemu emocjom i informuję, że wracam do tematu. Kolejną ważną rzeczą (według autora), jaką zafundują nam decyzje gospodarcze najwyższych tego świata to rozwój podatku Pigou. Ten podatek, mówiąc krótko, oznacza tyle, że im więcej nasze fabryczne kominy wyrzucają siarki i innych niemiłych dla środowiska substancji, tym większe zadośćuczynienie musimy zapłacić. Podejrzewam, że efekt będzie taki: koncerny chcąc ratować swoje malejące zyski, podniosą znacząco ceny swoich wyrobów tak, aby ich produkcja była opłacalna. Czy podatek Pigou jest to dobry, czy nie to raczej temat na kiedy indziej.

Rozglądam się po mapie i ze smutkiem informuję: koniec ważnych zmian dla światowej gospodarki na tą chwilę. Reasumując lata 15-20, będzie nudno, monotonnie i co najsmutniejsze nie będzie kryzysu.

Patrząc pod kątem wcześniej wspomnianej mapy, pierwsza połowa lat 20 XXI wieku sporo namiesza na giełdach papierów wartościowych i w głowach maklerów. Wtedy to bowiem o kursie akcji ma decydować w największym stopniu ekologiczność firmy. Nie bardzo mi się to wydaje realne. Zastanówmy się, która firma będzie lepiej notowana? Ekologiczny producent odzieży dla puszystych czy prężnie działający koncern naftowy dający takie wyniki finansowe, że komputer zaczyna się zawieszać od ilość cyfr na koncie?

Mam właśnie przed sobą zestawienie najdroższych firm na Ziemi, które ułożyli Panowie z firmy konsultingowej Ernst & Young. Pierwsze dwa miejsca należą do PetronChina i ExxonMobil i wiecie co? Według mnie za 5, 10 czy 100 lat za wiele się nie zmieni i prym nadal będą wieść najwięksi truciciele naszej planety. Co ciekawe z pierwszej dziesiątki jedyne koncerny, jakie możemy uznać za ekologiczne to Bank of China czy HSBC, ale to chyba dlatego, że to banki i w swoich siedzibach głównych nie wydobywają ropy i nie produkują koksu.

Fot: Mike Baird / Creative Commons

Gdyby ktoś poprosił mnie o przedstawienie mojej wizji gospodarki na przyszłe lata, odpowiedziałbym krótko. Nie wiem i nie chce wiedzieć, bo świadomość, że za 10 lat nie będzie mnie stać na chleb z powodu utraty pracy na rzecz któregoś z milionów Chińczyków nie wydaje się przyjemna. Dlatego też uważam, że trzeba chronić i wspierać swoich krajowych producentów, kupować polskie śrubki i polskie warzywa. Produkt nie ma znaczenia, bo jeśli damy „wyrwać“ sobie jakiś sektor gospodarczy na rzecz azjatyckiej ekspansji to najprawdopodobniej nie uda nam się go odzyskać. Nie dajmy się skusić niskimi cenami chińskich producentów, bo tam wysoka jakość raczej jest pojęciem obcym.

(Autor: Bartłomiej Baśko) (Napisz do autora press@4metal.pl)