Obserwuję sytuacje gospodarczo ekonomiczną naszego kraju od dłuższego czasu i stwierdzam, że jak tak dalej pójdzie to Polska stanie się mocarstwem na światową skalę. W miastach staną oszałamiające drapacze chmur, ulice zaczną przypominać Times Sqaure z Nowego Jorku, a na podjazdach przy prywatnych willach zaroi się od Mercedesów, Ferrari i innych atrybutów multimiliarderów.

Fot: Joshua Delaughter / flickr / CC

Wszystko dzięki naszemu bogactwu surowcowemu, które spoczywa głęboko pod ziemią. Oczywiście w ostatnim czasie takim gwarantem bogactwa był gaz łupkowy, który, jak się jednak okazało, zachował się bardzo nie ładnie ze swojej strony. Surowiec „postanowił“, że jego wydobycie będzie tylko troszkę łatwiejsze od sterowania wahadłowcem Atlantis i jakby tego było mało na wydobywców spadła kolejna przerażająca wizja. Złoża gazu łupkowego wcale nie muszą być aż tak duże, żeby ich eksploatacja była w ogóle opłacalna. W ten prosty sposób sen o stworzeniu Arabii Saudyjskiej w Polsce zaczął odpływać coraz dalej. Temat metanu zamkniętego w łupkach powoli schodził z pierwszych stron portali gospodarczych i obecnie jest już poruszany raczej sporadycznie. To, czy w ogóle koncerny rozpoczną dłubanie w ziemi dla własnych zysków, zostanie rozstrzygnięte dopiero wiosną bieżącego roku, więcc póki co trzeba nam czekać na to, czy gaz łupkowy zmieni oblicze Polski.

Teraz dla naszego przemysłu wydobywczego pojawiła się inna nadzieja. Już w lutym w internecie można było przeczytać, że na południu Polski natrafiono na pokłady innego, bardzo wartościowego surowca, którego tona kosztuje około 127 tysięcy złotych. Ale zanim o tym, uściślijmy jedną rzecz. Dla mnie Polska zawsze była krajem, w którym można wydobywać co najwyżej miedź, węgiel i może trochę siarki, a resztę naszego bogactwa naturalnego stanowią błoto, głazy narzutowe i żwir do kocich kuwet. A tutaj miłe zaskoczenie, mamy także tytan! Jak znam życie, po wstępnych analizach okaże się jednak, że ilość rudy tego surowca wystarczy na wytopienie dwóch, góra trzech par obrączek i na tym się skończy. Znów rozejdziemy się do swoich obowiązków i zapomnimy o całej sprawie. Fajnie, że na naszym terytorium są takie surowce jak ropa, tytan i gaz, ale ich ilość zapewne wystarczy do zapełnienia zaledwie jednego TIR-a. To tak jakby po tygodniowej głodówce zjeść jednego ziemniaka i uważać, że to wystarczy.

Fot: glyphwalker / flickr.com / cc

Słucham tych wszystkich wspaniałych wiadomości o nowo odkrytych pokładach surowców i tylko zastanawiam się, kiedy u nas odkryją złoto, uran i platynę. Ale wchodząc jeszcze głębiej w tą sprawę, czy my naprawdę potrzebujemy tych surowców pod naszymi podwórkami? Szczerze powiedziawszy nie widzi mi się, żeby park za moim domem zamienił się w jedną wielką kopalnie, a w ogródku wybudowano mi szyb wiertniczy. Chcę dobrze dla naszej gospodarki, ale jeszcze lepiej chce dla mojego ogródka i parku za płotem. Defacto wiara w to, że zwykłym ludziom będzie żyło się lepiej, tylko dlatego że spod ich grządki kapusty wytryśnie ropa, to mrzonka. Owszem, fajnie jest się pochwalić przed obcokrajowcem, że wiertła do jego wiertarki są zrobione z polskiego metalu, ale czy na dłuższą metę coś to zmienia?

Jest jeszcze jeden problem. Wydaje mi się, że jako naród mamy tendencje do rozdmuchiwania wszelkiego rodzaju sensacji. Jak tylko trafiono na gaz łupkowy, otworzył się worek, z którego wysypały przeróżnego rodzaju debaty na temat przyszłości polskiego przemysłu, konferencje, zaawansowane analizy marketingowe i obowiązkowa kłótnia o wydobycie. Z czegoś, co nie wiadomo czy ma w ogóle ma jakąś przyszłość zrobiliśmy informacje, która miała zatrząść światowym rynkiem, a ledwie nim szturchnęła. Niestety, im więcej sobie wyobrażamy na wstepie, tym gorzej jest to skonfrontować z często bolesną prawdą.

(Bartłomiej Baśko)