Wszyscy obawiają się ataków terrorystycznych, które miałby nadjechać ze wschodu w swoich busikach wyładowanych dynamitem i wybuchać na dworcach kolejowych. Jeśli przyjrzymy się jednak trochę bliżej, to dużo niebezpieczniejszych terrorystów mamy pod samym nosem. Zaliczają się do nich w głównej mierze dzieci w wieku od lat 3 do 11, ekolodzy i związki zawodowe. Najgroźniejsze jednak są te dwie ostatnie grupy.

Fot: Maciej Janiec / flickr.com / CC

Zadanie ZZ jest naprawdę szczytne i niesie ze sobą wyższą ideę, ale ze smutkiem obserwuje, że gdzieś to zgubiono po drodzę. Główną rolą związków ma być ochrona pracowników przed wyzyskiem ze strony pracodawcy i szukanie porozumienia w razie konfliktów między obiema stronami. Niestety w chwili obecnej wygląda to raczej jako forma terroryzowania przedsiębiorstw i wyciągania od nich coraz to większych pieniędzy pod groźbą zawieszenia pracy i oblężenia siedziby zarządu. Swoją drogą, takich oblężeń nie powstydziliby się średniowieczni królowie. Gdyby Jagiełło dysponował armią protestujących górników, Malbork zostałby zdobyty praktycznie z marszu. Związki wchodzą z firmami na wojenną ścieżkę niemal w każdym sektorze i zachowują się jak małe dzieci, którym non stop czegoś brakuje. Energetyka, hutnictwo, produkcja czy przemysł stoczniowy to tylko kilka pól działania ZZ. Pokaz ich umiejętności mieliśmy całkiem niedawno w Lubinie, gdzie niemal żrównano z ziemią biuro zarządu KGHM.

Jedną z ostatnich ofiar ataku była także Jastrzębska Spółka Węglowa, w efekcie czego pięć kopalni zostało zmuszonych do wstrzymania pracy. Jak można sobie wyobrazić, straty z dziennego przestoju były ogromne, bo niewydobyto aż 50 tys. ton węgla. Wciągu dnia JSW straciła z tego tytułu aż 25 mln złotych. Cóż więc takiego ciężkiego dzieje się w kopalniach polskiego giganta, że górnicy wyszli przed siedzibę zarządu i palą opony przy akompaniamencie lamentujących związkowców? Może są zmuszani do harówki po 20 godzin dziennie? Nic z tych rzeczy. JSW trafi na giełdę, a to oznacza, że trafi w prywatne ręcę, co dla związkowców oznacza mniejsze zarobki i więcej pracy.

Fot: Mediafury / flickr.com / CC

Gdyby ta kopalnia należała do mnie sytuacja wyglądałaby inaczej. - Ci, którzy nie chcą strajkować zapraszam na lewo. Ci którzy chcą protestować proszę na prawo, wasze wypowiedzenia będą do odbioru w recepcji. Życzę powodzenia w przyszłej pracy. - Dlaczego moje finanse mają cierpieć, bo komuś nie podoba się pensja albo ciężkie warunki pracy? Jeżeli uważają, że ich zarobki to jawna obraza godności ludzkiej, to zawsze mogą zmienić pracodawcę. Nie bardzo rozumiem, z jakiego powodu mamy zmuszać prywatnych przedsiębiorców do zwiększania nam pensji. Owszem każdy chciałby zarabiać więcej niż zarabia obecnie, ale nie można tego egzekwować poprzez zachowanie przypominające szantaż.

Wyobraźcie sobie taką sytuacje. Do waszego prywatnego gabinetu w waszej prywatnej firmie wpada gosciu odstawiony w garniak i orzeka, że w imieniu kolektywu pracowniczego żąda podwyżek pensji, większej liczy dni urlopowych i willi na Kanarach, a gdyby przyszło wam do głowy odmówić, to możecie być pewni, że jutro z samego rana wstaniecie obudzeni klaksonami, zapachem palonej gumy i krzykami przypominającymi wam, że nie macie serca i zmuszacie rodziny do głodówek. Jak byście się czuli? Niestety tak w głównej mierze wygląda praca związkowców, co prawda nie wszystkich, ale i tak zbyt wielu.

Przeszukując internet odnalazłem artykuł na stronie gazetapraca.pl, w którym dziennikarze redakcji piszą: Tylko w ubiegłym roku (red: 2008) KGHM, spółka, w której decydujący głos ma Skarb Państwa, przekazała na funkcjonowanie związków 8,2 mln zł. Z tego 7,5 mln zł poszło na wynagrodzenia etatowych działaczy.

Właśnie wpadłem na genialny pomysł. Zamiast wydawać krocie na związkowców, może przeznaczymy pieniądze dla tych, którzy naprawdę pracują? Albo na fajerwerki, przynajmniej będzie większy pożytek z wydanych pieniędzy.

(Autor: BB)