Przechadzając się alejkami hipermarketów przeraża mnie fala chińskiej tandety, która niczym Tsunami zalewa nasz rynek. Co gorsze! Owa tandeta nabiera blasku. Z ironią pukam się mocno w głowę, gdy czytam tu i ówdzie, że nie należy obawiać się chińskiej konkurencji. Owszem! Należy. Ale najpierw siebie, bo sami podcinamy gałąź, na której siedzimy…

Transformacja chińskiej gospodarki na nieszczęście Zachodu rozpoczęła się w 1979 roku. Reformy zapoczątkował plan Deng Xiao Pinga. Ideą było stopniowe uwalnianie coraz większych segmentów rynku i tworzenie socjalistycznej gospodarki rynkowej, mocno kontrolowanej przez państwo. Jej rozwój - sądząc po doniesieniach prasowych, jest bardzo dynamiczny. W 2002 roku Chiny przyjęły i wykorzystały najwięcej kapitału w postaci bezpośrednich inwestycji zagranicznych - aż 53 mld dolarów. To efekt systematyki, jaką pod presją państwa realizują miliardy rąk robotników. Kiedyś siłą Chin były tylko ręce i skromne parki maszynowe. Dziś trafia w nie potęga nowoczesnej technologii, którą europejska myśl techniczna sama przynosi pod jaskinię wielkiego smoka.

Szybko uczący się Chińczycy bez kompromisów kopiują dostarczone patenty europejskich konstruktorów. Posłusznie składają zalewający nas badziew, i uważnie śledzą wszelkie rozwiązania techniczne, które podtykamy im pod nos. W efekcie ich produkt – niegdyś niedbale wykończony, dziś nabiera błysku. Dlaczego?
Europa wypychająca swoją produkcję do rosnących w siłę Chin zaczęła wymagać jakości. Europejskiej kultury produkcji. Gdy pokorni Chińczycy, pracujący za miskę ryżu lub dolara stanęli przed magnatami ze Starego Kontynentu, mówiąc im: – „Panowie! Nie damy rady! Nie mamy takiej technologii”, na co ci zareagowali bardzo szybko dostarczając miliardom rąk palących się do pracy, wszelkich niezbędnych narzędzi – maszyn i rozwiązań. Żeby tylko robili i było taniej! Taniej! Taniej! Taniej! Nikt nie myślał, że karmiąc w ten sposób chińskiego smoka, kręcimy bata na własne… rynki.

Dzięki temu przechadzając się alejkami hipermarketu, widzę rzesze klientów wyrywających sobie z rąk chińską tandetę, która nabiera złudnego błysku. Tymczasem krajowi producenci ledwo zipią. Nie wytrzymują konkurencji z chińską masówką. W tym czasie niepoprawni optymiści uparcie uspokajają, że nie należy bać się chińskiego smoczka…

Wicepremier Chin Zeng Peiyan podczas ceremonii otwarcia Międzynarodowych Targów Inwestycji i Konsultacji, uspokoił Europę. Ba! Europę! Świat cały uspokoił swoim przemówieniem: - „Chiny będą dalej aktywnie udoskonalać środowisko inwestycyjne, nieustannie podnosić jakość i poziom korzystania z kapitałów zagranicznych oraz zachęcać biznesmenów zagranicznych do wzięcia udziału w wielkiej eksploatacji zachodniej części Chin oraz ożywieniu starych baz przemysłowych w północno-wschodniej części kraju”.

Ależ jestem spokojny, gdy słyszę, że wiodące koncerny – nie pokazując palcem, przenoszą swoje centra na ziemie dynastii Ming! Ależ jestem spokojny widząc, jak w siłę rośnie chińska klasa robotnicza, gdy na starym poczciwym Zachodzie zaczyna wiać chłodny wiatr ze Wschodu! Ależ jestem spokojny, gdy wyobrażę sobie np. Volkswagena z metką „Made in China”, którego główna produkcja przeniosłaby się kiedyś do Changchun! Wprost roznosi mnie spokój, gdy widzę, jak Europa pojmuje szacunek dla własnej produkcji – „Made in…”

Nie ma racji Guy Sorman pisząc na łamach „Le Figaro”, że europejskiej i amerykańskiej gospodarce niewiele zagraża chińska rewolucja, bo tamtejsze przedsiębiorstwa działają na zasadzie gigantycznej kserokopiarki. Zamiast wdrażać własne innowacje, zajmować się projektowaniem nowych rozwiązań, jedynie kopiują patenty, jakie stworzyły zachodnie umysły, a następnie zajmują się montażem i powielaniem produktów. To bzdura, wszak tamtejsza klasa robotnicza, która niedawno zarzuciła motyki w szybkim tempie ewoluuje. Kształci się. Zdobywa wiedzę na zachodnich uniwersytetach i tylko patrzeć, jak zrobi użytek nie z mięśni, lecz mózgu! Oczywiście wybierając w hipermarketach produkty ze znaczkiem „Made in China”, a nie „Made in Poland” bardzo im w tym pomagamy.

Z pewnością chińskiego smoka nie boją się Szwedzi czy Norwegowie, gdyż nie poprzez embarga, a świadomość i troskę o własny rynek, kupują swoje produkty. Podwyższają przez to swoją stopę życiową i standard gospodarki. Oczywiście stoją za tym również własne złoża energetyczne, ale i jak widać konsekwentność w wydawaniu pieniędzy. Chińskie produkty mało ich obchodzą...

Co zatem jest siłą chińskiego smoka? To, że nie szanujemy rodzimych rynków! Tniemy gałąź na której siedzimy, dostarczając Chinom nowoczesnych technologii, zlecając pracę, przenosząc centra na Daleki Wschód, bo Taniej. Taniej! Taniej!

Oby nie za daleko z tym marszem! Póki co przewagą gospodarki europejskiej i amerykańskiej jest wiedza. Martwię się co stałoby się, gdyby ta radykalnie wyprowadziła się daleko na prowincję. Swoją drogą, zastanawialiście się, jakiej czkawki dostałby chiński smok, gdyby tak Europa i Ameryka zaczęły dbać o własną produkcję i izolować napływ wschodniej? Kto będzie Dratewką?

(Wojciech Andrzejewski)