Korund to krystaliczny tlenk glinu (Al2O3). Jego drobnokrystaliczne, zbite, ziarniste odmiany dzięki swojej twardości stosowane są do celów przemysłowych jako materiał ścierny i polerski.

Przezroczyste odmiany korundu są cennymi kamieniami szlachetnymi, od dawna używanymi do celów zdobniczych.

Na wiązkość korundu mają wpływ zastosowane dodatki oraz proces zdefiniowanego schłodzenia. Przy wzrastającej zawartości Al2O3 zwiększa się twardość i kruchość korundu.

W zależności od czystości mieszanki dzieli się go na następujące odmiany:

Korund zwykły
Korund zwykły jest wytapiany z kalcynowanego boksytu. Jest najbardziej wytrzymałym korundem charakteryzującym się wysoką ciągliwością. Stosowany do przecinania i zgrubnego szlifowania niskostopowych stali, stali nierdzewnych, żeliwa, szczególnie przy dużych naddatkach zbieranego materiału.

Półszlachetny korund
Wytapiany jest podobnie jak korund zwykły z kalcynowanego boksytu jednak dodatkowo wzbogacony jest on o tlenek glinu . Charakteryzuje się średnią twardością i wytrzymałością. Stosowany jest do szlifowania precyzyjnego i do szlifowania narzędzi.

Korund szlachetny biały
Wytapiany jest z czystego tlenku glinu w elektrycznym piecu łukowym w temperaturze wynoszącej około 2 000 °C. Jest najczystszym korundem. Charakteryzuje się dużą twardością i kruchością. Stosowany jest do szlifowania precyzyjnego, np.: szlifowania płaszczyzn, szlifowania cylindryczne, ostrzenia narzędzi skrawających.

Korund chromowy różowy
Otrzymywany jest z tlenku glinu z dodatkiem tlenku chromu. Charakteryzuje się większą twardością i wytrzymałością w porównaniu do korundu szlachetnego białego. Stosowany jest do precyzyjnego szlifowania stali wysokostopowych oraz do ostrzenia narzędzi skrawających.

Mikrokrystaliczny korund spiekany
Mikrokrystaliczne korundy spiekane różnią się od konwencjonalnych korundów wytapianych procesem uzyskiwania. Dzięki temu procesowi powstaje szczególnie równomierna, drobnokrystaliczna struktura ziarnista.

Monokorund szary
Otrzymywany jest z boksytu metodą redukcyjną. Charakteryzuje się wysoką mikrotwardością i wytrzymałością mechaniczną. Stosowany jest do szlifowania wysokostopowych stali szybkotnących oraz do ostrzenia narzędzi. Duże zastosowanie znajduje w szlifowaniu profili złożonych.

Węglik krzemu
Węglik krzemu jest czysto syntetycznym produktem. Otrzymywany jest z piasku kwarcowego oraz koksu w elektrycznym piecu oporowym w temperaturze ok. 2200 °C. W porównaniu do korundu jest on twardszy i bardziej kruchy. Stosowany jest głównie do twardych i kruchych materiałów, takich jak żeliwo szare, metale twarde oraz metale nieżelazne. Rozróżnia się dwa rodzaje węglika: czarny oraz zielony, które różnią się od siebie wiązkością.

Węglik krzemu czarny
Jest on materiałem ściernym o wyższej twardości niż korund ale w porównaniu z nim jest znacznie bardziej kruchy. Ziarna węglika krzemu mają ostre krawędzie i ostre naroża, wskutek czego wyprodukowane z niego narzędzia ścierne maja dobrą, skrawność oraz zdolność zagłębiania się w obrabianą powierzchnię.
Jest on stosowany przy produkcji narzędzi ściernych do szlifowania kruchych stopów żelaza z węglem, żeliwa, a także do szlifowania metali kolorowych, np. aluminium, stopów brązu i innych.

Węglik krzemu zielony
Ma on właściwości zbliżone do węglika krzemu czarnego. Jego kryształy są nieco twardsze co powoduje lepsze samoostrzenie narzędzia ściernego. Zalecany jest głównie do obróbki materiałów takich jak: ceramika, szkło, granit, marmur, kamienie szlachetne, a także w specjalnych przypadkach do obróbki stali.

(BROUSIL FRANTIŠEK – PRZEDSTAWICIEL FIRMY BUTZBACHER SCHLEIFMITTEL-WERKE GmbH)